Do idei orki parowej powrócono w latach pięćdziesiątych XX w. w zastosowaniu do orki i sprzętu zbóż z pól położonych na terenach bagnistych, po których ciągnik nie mogłyby przejechać. Na początku XX w. Amerykanin B. Holt skonstruował i uruchomił produkcję pierwszego praktycznego ciągnika gąsiennicowego (1903), a w 1917 twórca przemysłu samochodowego H. Ford uruchamia w Detroit seryjną produkcję ciągników z silnikami spalinowymi. Rok ten należy uznać za początek rozwoju konstrukcji ciągników na podstawie doświadczeń przemysłu samochodowego, co doprowadziło do szybkiego ich upowszechnienia, zwłaszcza w rolnictwie. Obecnie produkowane ciągniki rolnicze, pełnią nie tylko funkcję pociągową, lecz przekształciły się w ruchome źródła energii, do których można przyłączyć różne maszyny rolnicze (orka, siew, sadzenie, cięcie traw, żęcie zboża, młócenie itd.). Ciągniki rolnicze wyposażone są najczęściej w silniki spalinowe o mocy od 40 do 120 KM. Największy ciągnik, o mocy 630 KM, wyprodukowała japońska firma "Komacu". Ze względu na jego bardzo duże rozmiary, na czas transportu wagonami kolejowymi rozdziela się go na dwie części. Poza silnikami spalinowymi produkuje się ciągniki wyposażone w napęd elektryczny (Rosja - po II wojnie światowej) oraz w napęd turbinowy (USA - 1968).