W Polsce zależnie od regionu stosowano różne typy wiązań, jak gązewnikowe, ogniwkowe, pętlicowe, tulejkowe i najczęściej kapicowe, tworzące rodzaj kaptura (kapica) swobodnie obracającego się na główce dzierżaka i bijaka. Cep dwudzielny powstał w Azji Wschodniej i rozprzestrzenił się na całą Azję i Europę. Umiejętność pracy przy użyciu cepa polega na wprawieniu bijaka w powietrzu w ruch krążący, a następnie na wydłużeniu ramienia tak, by bijak spadał na war-stwą zboża prawie poziomo. Cepa może jeden robotnik wymłócić 7 kg zboża na godzinę, młocka nim daje prostą słomę do krycia dachów, wyrobu mat, koszyków, powróseł, napełniania sienników. Do połowy XIX w. cep był w powszechnym użyciu, dziś jest narzędziem pomocniczym. W średniowieczu cepy okute lub żelazne używane były jako broń piechoty. Poza cepem pojawiły się ok. 100 r. p.n.e. w krajach śródziemnomorskich i na Bliskim Wschodzie pociągowe narzędzia do młócenia, jak drewniane walce z żelaznymi żebrami, w Rzymie tribulum, czyli wygięta deska nabijana żelaznymi lub kamiennymi (krzemień, kwarcyt, gnejs) ostrzami, wózki lub sanie z zębatymi walcami, tnące równocześnie słomą na sieczkę. Tego rodzaju narzędzia żelazne lub okute stosowane były również w celach wojennych.