Brona jest to narzędzie pociągowe do płytkiej uprawy roli i różnych prac pielęgnacyjnych. Wywodzi się z prabrony, tzw. brony gałęziowej - wiązki chrustu lub wierzchołka drzewa ciągnionych przez człowieka. W późniejszym okresie udoskonalono ją przez sczepienie ze sobą poprzecznymi łatami kilku pni młodych drzew o przeciętych gałęziach i wprowadzono do ciągnięcia woły lub konie. W północnej Polsce używano takiej b. do XIX w. i nazywano ją sękatką, smykiem, b. orczykową. Z kolei znaleziono w Indiach brono-grabie, składającą się z deski z drewnianymi kołkami, dyszla i rękojmia robotnika; rozpowszechnili ją w Azji Chinach jako bronę chińską. Z niej rozwinęła się we wczesnym średniowieczu w Chinach i północnej oraz południowej Europie (kraje śródziemnomorskie, w starożytności i częściowo w średniowieczu zastępując ją belką, deską, walcem) b. bele< czyli ramowa. Składała się ona z drewnianych poprzecznych beleczek z drewnianymi zębami. W Polsce i na Rusi przejściem z "gałęziówki" do brony beleczkowej były brony laskówkowej, polskie, kokoszki, wykonane z pęków leszczynowych, powiązanych łykiem w kratę połączonymi na skrzyżowaniach kołkami dębowymi i grabowymi. Od XVI w. rozpowszechniały się w Polsce po folwarkach zwykłe brony beleczkowe z drewnianymi, "bronikami". W 1839 opatentował Anglik W. Armstro wynalazek całkowicie żelaznej brony zygzakowatej, gdzie każdy ząb ma swój własny ślad. Stała się ona punktem i dalszych ulepszeń. Dziś brony o pociągu konnym lub mechanicznym, dzielimy na: polowe (zębate) i wielopolowe, kolczaste do kruszenia gleby, talerzowe do spulchniania ścierniska.