Dojarka mechaniczna jest to maszyna do udoju mleka, eliminująca o 75% mniej wydajny dój ręczny. Pierwsze pomysły takiej maszyny pojawiły się w Anglii w 1819 roku (w Stanach Zjednoczonych 1864 roku), ale dłuższy czas ograniczały się do zakładania krowie na strzyki rurek z centralnym odprowadzeniem do wiaderka oraz mechanicznego ucisku na wymię; takie nieskuteczne aparaty demonstrowano jeszcze w 1892 roku w Warwick w Anglii. Tego typu była też skonstruowana w I połowie XIX w. dojarka mechaniczna pedałowa K. Brzostowskiego w Sztabinie. Znaczny postęp stanowiło opatentowanie w Anglii w 1851 roku wynalazku aparatu próżniowego do udoju mleka. W oparciu o ten aparat Amerykanka - Alicia Baldwin z Newark w stanie Jersey skonstruowała w 1878 roku prostą jednotaktową dojarkę mechaniczną wysysającą. Istotne znaczenie miał wynalazek w 1889 roku kubków udojowych z aparatami ciśnieniowymi dokonany przez Szkota- Marchlanda z Kilrnock. Kubki te wykładane były wewnątrz gumą i zakładane na każdy strzyk osobno, a mleko prowadzano do podwiązanego do krowy wiaderka. W celu zlikwidowania drażniącego krowy stałego ciśnienia, skonstruował weterynarz z Glasgow dr A. Shills w 1895 roku pulsator z zaworami.