Dr Shills z Glasgow skonstruował też pulsator z zaworami wprowadził regularne zmiany ciśnienia w kubkach udojowych, które ścielił wewnątrz miękką gumą. Potem, niezależnie od siebie, Anglicy - Haubert i Park w 1902 roku oraz Australijczyk A. Gille w 1903 roku zrekonstruowali same kubki udojowe i zastosowali wyrównawczy aparat próżniowy, co umożliwiło dwutaktową pracę aparatu. W 1916 zbudowano w Australii urządzenie równoczesnego doju kilku krów z centralnym pulsatorem i odprowadzaniem mleka. Dziś produkuje się dojarki mechaniczne trzytaktowe (ssanie, masaż, odpoczynek) składające się z pompy próżniowej (zazwyczaj o pędzie elektrycznym), wyrównawczego zbiornika próżniowego, konwi na mleko, kolektora oraz przewodów próżniowych i na mleko. Dojarki mechaniczne instaluje się dziś w oborach lub osobnych dojarniach jako urządzenia stałe; używa się też dojarek mechanicznych przewoźnych na pastwiskach. Najbardziej znanymi na całym świecie naukowcami, którzy przyczynili się do rozwoju badań na dojarkami mechanicznymi, i ulepszaniu działania dojarki mechanicznej, są: K. Brzostowski, Alicia Baldwin, Marchland z Kilrnock, dr A. Shills, A. Gille, Haubert i Park.