Cep jest to narządzie do ręcznego omłotu zboża. W okresie kopieniactwa i zbieractwa wydzielano ziarno z kłosów przez wykruszanie w rękach, uderzanie o kamienne płyty lub drewniane kloce, wybijanie kijami, wydeptywanie stopami. Z rozwojem hodowli rozpowszechniło się wydeptywanie przez zwierzęta uwiązane do pala i przepędzane ruchem okrężnym po snopach rozpostartych na klepisku. Grecy wierzyli, że tego sposobu młocki nauczyła ich bogini Demeter. Bywa on do dziś praktykowany w Europie (Sardynia, Bałkany, Austria), Afryce, Azji (Chiny, Afganistan, Indie, Indonezja). Natomiast pierwotnie prosty kij do młocki, na skutek rozluźnienia włókien przez moczenie w 3/5 jego długości, przekształcił się w narządzie dwuczęściowe, mogące objąć szerszą powierzchnię omłotu, i taki zakrzywiony pierwszy cep przetrwał do dziś w niektórych okolicach Bułgarii I Jugosławii. Ostatecznym etapem rozwoju cepa jest cep dwudzielny składający się z dwóch okrągłych wałków drewna: dłuższej rękojeści, zwanej dzierżakiem lub cepiskiem, wykonywanej w Polsce zwykle z brzeziny lub leszczyny, oraz krótszego, rozpłaszczonego u końca bijaka z twardego drewna (dębu, grabu lub wiązu), połączonych przegubowo wiązaniem rzemiennym.